Accepteer de dag van vandaag
Het is nog vroeg in de morgen. Dat beseft Marjan als zij wakker wordt. Ze merkt het gelijk. Alles is nog redelijk stil buiten. Nog niet veel omgevingsgeluiden dringen door het openstaande raam de slaapkamer binnen. Wel de eerste geluiden van verschillende vogels die wel raad weten met het aanbreken van een nieuwe dag. Zonder aarzeling wordt het vogelgezang ingezet. Zuiver, hoog, divers en mooi. Soms worden geluiden door verschillende vogelbewoners geïmiteerd. Maar meestal zijn ze overtuigd van hun eigen wijsje. Daar houden ze het bij. Geheel volgens een vaststaand ritme leven zij hun leven. Ze doen datgene waar ze toe in staat zijn. Ze proberen het uiterste te doen, wakend voor hun eigen welzijn en veiligheid. Vaak redden zij het met hun gegeven mogelijkheden. Soms lukt het niet en laten zij het leven. Jammer natuurlijk. Maar meestal hebben zij bij het ochtendgloren van diezelfde dag nog uit volle borst hun lied laten horen.
Ze zitten vaak in die hoge boom naast haar appartementsgebouw. Imposant is het aanzien. Nu met het voorjaar staat de boom zo goed als in het blad. Hij moet er al jaren staan. De geschiedenis vertelt dit ook, zeker als je zo je oor te luister legt bij de oudere mensen die in deze omgeving wonen. Door de vele persoonlijke verhalen rond deze boom is er best aan aanzien ontstaan, deze boom betekend wat. Generaties weten van zijn bestaan af. Allerlei periodes heeft deze boom doorstaan. Wat nog te denken van de laatste najaarsstorm. Het was huiveringwekkend wat een geluid en een gekraak. Redelijk grote takken werden door de enorme luchtverplaatsing losgerukt, om een stuk verderop neer te komen. Er zijn ook verschillende verhalen n.a.v. 2e wereldoorlog waarvan deze boom onderdeel uit maakt. Ja, misschien wel een zelfde status als de Anne-Frank boom in Amsterdam. Door veel mensen betreurt omdat deze boom er nu niet meer is. Een boom met een verhaal.
Het was 02.00 uur geworden deze nacht voordat ze pas de slaap kon vatten. En nu al weer wakker. Ze weet het, dit gebeurd de laatste tijd meer sinds haar nieuwe baan. Ze weet best wel waardoor dit komt. Eigenlijk wil ze er niet aan denken maar het lijkt wel alsof er niets anders meer is dan die gedachten diep in haar. Voor wie beteken ik wat? Wat moet ik met mijn leven? Heeft ze dan zoveel gebrek aan dingen? Nee dat niet. Rijk is wat anders, maar ze kan best in het leven voorzien, gelukkig heeft ze werk om in haar inkomen te voorzien. En verder zijn er her en der wat dingen die de laatste tijd soort verplichtingen zijn geworden. Het lijkt wel alsof de kleur er af is.
Ze stapt uit bed en kijkt even door het slaapkamerraam naar buiten. Het gezicht is op de boom naast haar appartementsgebouw. Die straalt rust uit, vastberadenheid, stevigheid, steekt zelfverzekerd met een hoge brede kruin in de lucht. Ze bekruipt een gevoel om tegen die boom te willen leunen. Je zou het bijna doen, denkt ze. Met deze gedachten stapt Marjan toch nog maar even terug in bed, want wat moet je anders zo vroeg in de morgen doen. Ze pakt desondanks toch nog een lichte maar onrustige slaap. Het beeld van die stevige boom doemt op in een droommoment. Dreigend. Alsof ze er door wordt verpletterd. Er zitten rare vogels in de boom die schreeuwen dat ze van weinig betekenis is.
***
Met een zucht stopt hij even met zijn werkzaamheden. Hij leest de tekst nog eens na wat hij net ingetypt heeft op zijn laptop. Ja, zo is het, denkt hij. Marcel is al even bezig in zijn werkkamer deze ochtend. Een plaats waar hij graag bezig is met de dingen die hem bezig houden. Hij staat op uit zijn bureaustoel en loopt naar de keuken om een kop koffie te zetten. Ondertussen gaan zijn gedachten verder over de mensen die hun problemen en persoonlijke zorgen met hem delen. Liefst wil hij alle mensen die hem hiervoor benaderen in korte tijd verlossen van hun kwellende denksystemen. Ja, want dat is meestal wat de mensen nekt. En het is allemaal uit te leggen en te verklaren. Natuurlijk, maar soms vraag je af of er nog normale mensen zijn die het leven een beetje snappen, denkt Marcel. Hij schiet spontaan in de lach als hij vaststelt dat het senseo-apparaat hopeloos vastloopt. Het hete water zoekt zich een weg op het keukenblad. Ja, dat is het precies, denkt Marcel. Je stuurt het apparaat niet goed aan, je bereidt het zelf niet goed voor en het proces verloopt niet zoals het de bedoeling is. Het hete water loopt ongebruikt weg, kans op kortsluiting wellicht, en het koffiekopje is zo goed als leeg. Wat er in zit is verre van bruikbaar. Met ferme hand ruimt Marcel de “schade” op en bereidt het senseo-apparaat nu wel goed voor.
Marcel is een man van rond de 40 jaar. Hij was nog best jong, zo rond de middelbare school, toen bij hem zijn plaats in het leven duidelijk werd wat de beroepskeuze betreft. Omgaan met mensen, dat zou later zijn beroep worden. En het is al weer jaren dat hij als hulpverlener werkzaam is in zijn eigen praktijk. Natuurlijk na een weg van diverse arbeidsbetrekkingen waarin een schat aan ervaringen zijn opgebouwd.
Met een kop koffie in de hand zet Marcel zich weer aan z’n tekst. Het zou mooi zijn als de tekst nog geplaatst kon worden op de site, voordat zijn eerste afspraak begint. Hij scrolt zijn tekst nog even terug naar de openingswoorden. Met wat grotere letters komt de titel in beeld. “Accepteer de dag van vandaag.” Vervult met veel voorbeelden in z’n hoofd is Marcel tot het werken aan deze tekst gekomen. Ongemerkt trekken diverse gesprekken aan zijn aandacht voorbij. Hoe vaak was het niet dat de dag van vandaag wordt vergeten en mensen verlamt zijn geraakt door bepaalde dingen uit het verleden. Deze houding is door gaan vreten bij heel veel mensen en heeft zich meester gemaakt van iemands denken, doen en laten.
Met enkele ferme en positieve woorden sluit Marcel zijn tekst af. Hij is er tevreden over en is ervan overtuigd dat vele mensen het zullen lezen. Want een ding is hem wel duidelijk geworden: heel veel mensen zijn op zoek naar de sleutel om echt te kunnen leven. Dit blijkt wel uit de zoektermen die leiden naar zijn site waarop Marcel regelmatig teksten ter inspiratie plaatst.
***
Met veel tegenzin rijdt Marjan haar auto snel uit de parkeergarage van haar appartementsgebouw. Ze heeft nog moeten haasten ook. Want het is nog maar een half uur geleden dat ze wakker schrok met een bonkende hoofdpijn. Met een beetje doorrijden zou ze toch om 9.00 uur op haar werk moeten kunnen zijn. In een oogwenk valt haar blikveld nog net even op die grote boom. Ja, het was nog nacht toen ik je naar je gekeken hebt, dacht ze. Snel rijdt ze het dorp uit.
Haar bonkende hoofdpijn maakt haar licht misselijk. Het gebeurd vaker de laatste tijd, denkt Marjan. Ze zet de autoradio aan, in de hoop haar gedachten te kunnen verzetten en om afleiding te vinden voor haar hoofdpijn. Met een omhaal van woorden wordt net op dat moment luid en verwachtingsvol de nummer 1 aangekondigd. “Luistert u nu naar het nummer wat iedereen moet kennen: Accepteer de dag van vandaag”.
Boos draait Marjan de radio uit. “Ik accepteer helemaal niets”, zegt ze hardop tegen haar zelf in de auto. Ze voelt een heftige afkeer over haar zelf opkomen. “Ik ben mislukt, altijd moet ik alles maar alleen uitzoeken”, mompelt ze. Ze passeert de straat waar ze gewoond heeft. Onwillekeurig rijdt ze harder dan toegestaan. Ze weet het, sinds ze haar nieuwe werkbetrekking heeft moet ze nu dagelijks langs deze straat waar herinneringen liggen waaraan ze eigenlijk niet aan herinnerd wil worden. Ze voelt zich meer en meer misselijk worden. Met enig doorremmen komt haar auto tot stilstaand voor het stoplicht. “Ben er bijna”, denkt ze. Het is alweer even geleden dat ze een nieuwe baan heeft. Ze werkt nu als administratieve kracht. Het was een hele verandering vanuit haar vorige baan als winkelbediende. Maar met enig doorzetten en volhouden is het haar gelukt. Ondanks die positieve wending kan ze maar niet begrijpen wanneer het precies misging. Meer dan ze lief is komen de vervelende herinneringen weer boven vanuit het verleden. Met overmatig radiogeluid komt een auto op de baan naast Marjan tot stilstand. Luid hoort ze de zangeres zingen van de populaire popgroep: Accepteer de dag van vandaag. Het stoplicht springt op groen en met een snelle vaart trek de auto naast haar op. De songtekst blijft hangen in haar gedachten. “Kon ik dat maar”, zucht ze. Ze voelt zich waardeloos. Verdrietig en boos tegelijk parkeert ze enige tijd later haar auto naast de ingang van het verzamelgebouw waar het kantoor gevestigd is, waar ze werkt.
***
“Goedemorgen Marjan”, wenst Iris haar collega. Ze laat zich op haar bureaustoel zakken. “Fijne avond gehad gisteren?”, vraagt Iris belangstellend. “Ja, het gaat wel”, mompelt Marjan en wil ondertussen de indruk wekken dat ze al druk bezig is met haar werk. Zal maar niet zeggen dat ik de hele avond op de bank gehangen hebt zonder maar iets te doen, denkt Marjan. Nee leuk is anders, flitst het nog door haar heen. “Klinkt niet echt overtuigd Marjan”, zegt Iris terwijl ze de tijd neemt om haar collega te observeren. “Mag ik je een eerlijke vraag stellen? Gaat het niet naar je zin sinds je hier bent gaan werken? Je bent de laatste tijd zo terughoudend en stil geworden. Soms kan je echt naar buiten staren.” Iris neemt haar kans om het haar te vragen. De vraag sluimerde al langer in haar achterhoofd, maar ja, ze wilde voorzichtig zijn om Marjan niet te kwetsen met een opmerking of vraag die niet zal landen bij haar. Marjan schrikt zichtbaar. De confrontatie met haar eigen gedrag en houding doet haar beseffen dat ze niet meer is wie ze eigenlijk wil zijn. “Ik voel me de laatste tijd niet goed en ik baal regelmatig van mezelf”, bekend Marjan aan Iris. Voor ze er erg in had gaf ze het antwoord. Misschien niet helemaal ongegrond, want ze mag Iris graag. Het is een opgewekte vrouw die regelmatig positieve opmerkingen laat vallen tegen iedereen die het horen wil. Zeker de laatste tijd is Marjan heimelijk vaak jaloers geweest op haar levenshouding. “Praat je wel eens met anderen over je persoonlijke zorgen?”, vraagt Iris. “Nee, met wie moet ik dat doen? Jij hebt een partner, ik niet. En die paar vriendinnen, ach, die zitten niet te wachten op mijn sores.”. “Toch is het belangrijk om iemand te zoeken bij wie je jou verhaal kunt doen zoals jij het beleefd. Het lijkt mij niet de bedoeling dat je zo stil bent geworden. Ik zal eens nadenken of ik je hiermee kan helpen. Want je kan wel wachten, maar je moet met de dag van vandaag beginnen.” Ja, zo is Iris denkt Marjan. Actie reactie. “Ach, we zien wel joh”, zucht Marjan. Ze is aan de ene kant blij dat iemand haar aanspreekt over haar gevoel en zorgen. Aan de andere kant maakt het haar verdrietig. Ze voelt zich eenzaam en opgesloten met haar indringende gevoel van afwijzing. Ze zet zich weer aan het werk terwijl Iris schijnbaar opeens bezig is achter haar pc.
“Ken je de nummer 1 hit van dit moment Marjan?”, vraagt Iris onverwacht. “Nou, daar hou ik mij niet zo mee bezig op dit moment”, antwoord Marjan met toch enige verbazing in haar stem. “Hoezo?” “Nou, dat gaat over het accepteren van de dag van vandaag. Ik zoek op google even de songtekst voor je op. Vanochtend in de auto hoorde ik dit liedje weer en de tekst vindt ik eigenlijk wel mooi. De muziek is wat anders, maar goed”. Met een uitermate vaardigheid flitsen de vingers van Iris over het toetsenbord en hanteert ze de computermuis. “Ik heb een link gestuurd naar je mail. Daaronder staat nog een link voor een site waar je misschien wat aan hebt. Ik kwam het net tegen toen ik via google zocht naar de songtekst.” Met een uitnodigend gebaar kijkt Iris haar aan. “Beste Marjan, ik moet zeggen dat ik veel herken in jou houding. Een aantal jaren geleden voelde ik mij ook zo beroerd. Ik dacht teveel na over dingen die mij niet aangingen. Ik had last van minderwaardigheidsgevoelens, ik ging min of meer gezonde contacten uit te weg. De contacten die ik had stimuleerde mij niet, sterker nog, die maakte mij depressief en hielden mij aan de grond. Ik dacht dat ik geen andere contacten kon maken. Zo ik nu ben, zo was ik een aantal jaren geleden het tegenovergestelde. Ik was bijna altijd somber en over veel dingen negatief. Ik zei dan tegen mezelf dat ik veel tijd nodig had om aan een nieuwe situatie te wennen. Grotere onzin had ik mezelf niet kunnen verkopen. Op een aparte manier ben ik in contact gekomen met een hulpverlener die op een simpele manier mensen bijstaat in moeilijkheden. Die heeft mij eigenlijk de principes van het leven aangeleerd. En soms, als ik ergens aan twijfel of zo, mail ik nog wel eens met hem.”
***
Het is al laat in de avond als Marjan naar de badkamer loopt om toilet voorbereidingen te doen voor de nacht. Langer als anders poets ze haar tanden en volgt ze de bewegingen in de spiegel. Meer als anders durft ze naar zichzelf te kijken.
Diverse gedachten gaan door haar heen. Wat is er veel gebeurd vandaag. De rotgevoelens waarmee ze deze morgen begon, de gesprekjes met Iris en alle toevalligheden die als puzzelstukjes bij elkaar kwamen. Ook de site van Iris haar hulpverlener die ze heeft gelezen en herlezen. Gek genoeg gaf het haar een blij gevoel. Ze las precies datgene wat ze zo vaak dacht. Ze voelt zich een beetje begrepen wat haar tegelijk een gevoel van moed gaf. En dat gevoel was haar vreemd geworden. Heel vaak heeft ze zich in haar zelf teruggetrokken met de gedachten dat ze eenzaam en verloren was. Zeker de laatste tijd.
Ze verlaat de badkamer en loopt naar het raam van haar slaapkamer om de gordijnen dicht te doen. Nog even kijk ze naar buiten en ziet de boom staan, rustig maar zelfverzekerd. Diezelfde boom waar ze vorige nacht naar staarde. Gek toch, het lijkt wel of die er heel anders uit ziet. Ze doet het gordijn dicht en stapt in bed om vervolgens een gezonde slaap te vatten.